ساده دل

نوشته های ساده یک تنها

به قدر یک قفس پرواز

خدایا یک نفس آواز! آواز!

دلم را زنده کن! اعجاز! اعجاز!

بیا بال و پرمارا بیاموز

به قدر یک قفس پرواز!پرواز!

"قیصر امین پور"

|+| نوشته شده توسط ستاره سربی در یکشنبه 30 تیر1387 ساعت 2:5 قبل از ظهر |

بهار بهار بهار

36۵ روز تمام شد، 365 روز درختا انتظار کشیدن تا دوباره شکوفه بدن، 365 روز خورشید طلوع کرد که امسال هیچکدوم از این طلوع ها رو ندیدم و 365 غروب که خورشید رو گم کردم میون ساختمون های بلند و دود و... فقط سرخی آسمون رو دیدم که می گفت: (( امروز هم تمام شد و تو هنوز منی و هنوز زمینی... ))

خدا کنه امسال بتونم شکوفه های بادام و سیب رو ببینم مثل بهار سال پیش آخه شاید نتونم تا بهار سال بعد صبر کنم...

زندگی زیباست، بهار زیباست، نسیم زیباست، گل زیباست، دریا زیباست... ولی مرگ از همه زیباتر...

صادق

bahar

|+| نوشته شده توسط صادق در شنبه 3 فروردین1387 ساعت 1:3 قبل از ظهر |

تولــد صــادق

بار دیگر شب زمستانی میلادت فرا رسید...

و در آستانه ی این شب برایت آرزوی بهترین ها را دارم.

ستــاره سـربـی

|+| نوشته شده توسط ستاره سربی در پنجشنبه 2 اسفند1386 ساعت 0:0 قبل از ظهر |

تنهای تنها

قصه ما قصه یکی بود

که تا آخر عمرش تکی بود

مست روزای مستیمون بود

عاشق می و تموم هستیمون بود

یارش یک شب تنها گذاشتش و پریدش

به قول داریوش مریدش

(( اونیکه رفته دیگه هیچ وقت نمی یاد

تا قیامت دل من گریه می خواد))

شب که می شد قدم زنون تو کوچه

می خوند زیر لب با آهنگ یک کمونچه

داره خنجر می زنه به قلبم دوباره

عشقت که دست از سرم بر نمی داره

بازم امشب شده هوا مهتابی

آهای ستاره چرا اینقدر بی تابی

هی چشمک می زنید می درخشید

ولی ماه شده سلطان ببخشید

تا وقتی که ماه شب تارم تو باشی

تا وقتی مرحم دل بی قرارم تو باشی

دیگه چشمک ستاره رو می خوام چکار

دیگه زخم این دل پاره پاره رو می خوام چکار

می خوام امشب تو کوچه ها آواز بخونم

واسه این دلم پر سوز و گداز بخونم

بخونم از اون کسی که بیچارم کرده

مثل کاغذ باطله پاره پارم کرده

نفرین کنم با دلی پر از کینه

اونی که دستتو از تو دستم جدا کرد و گفت اینه

(( الهی خونش خراب شه

هر دو مژگونش پر آب شه ))

آهای ماه شب تارم

آهای ای همه کس و کارم

بگو آخه جرمم چی بود

این جدایی نفرین کی بود

اونی که الآن دستش تو دستته

اونکی الآن مرحم قلب پستته

اونی که حاضری براش بمیری

لب روی لبهاش می ذاری گر می گیری

اونی که گل های سرخش بی خاره

یک روز خنجر از پشت می زنه بیچاره

یک روز می یاد که اشکات

راه بندازند سیل زیر پاهات

یک روز می یاد که بیای در خونه

بگی به فریادم برس که دلم خونه

(( بیا برگرد تا هنوز دیر نشده

تا نگام با یک نگاه تازه درگیر نشده ))

آخه می ترسم یک شب که ماه نباشه

یک شب که تو دلم پاره پارم آه نباشه

چشمک یک ستاره رو باورش کنم

دست توی دستاش بذارم یاورش کنم

ولی تو دلم می یاد یک ندایی

که پس از امشب نبود فردایی

تنهای تنهای ما بی یار و یاور ما

رفت و ندای اون شد باور ما

(( حالا دیگه از صدا افتاده تار و کمونچه

دیگه کسی نیست آواز بخونه تو کوچه ))

صادق

|+| نوشته شده توسط صادق در دوشنبه 15 بهمن1386 ساعت 0:38 قبل از ظهر |

مـــــــــن و تـــــو

من و تو میان تلی از خاطره های پراکنده گم شده ایم.
چراکه بیرون آمدن از سوال ها و سر در گمی های گذشته،سخت دشوارمان است.

از کنار هم می گذریم ؛بی آنکه بشناسیم یا به یاد آوریم یکدیگر را.

به گمانم پیش از این دیداری داشته ایم؛
شاید در کودکی یا خرد سالی،شاید نگاهمان لحظه ای به هم خیره مانده
- تو پشت پنجره و من در خیابانی شلوغ -

شاید لحظه ی توقف پشت چراغ قرمز،اندکی به هم نگریسته باشیم؛
یا من به تو نگریسته ام ؛یا تو به من نگریسته ای ؛

و با سبز شدن چراغ،من به سویی دیگر رفته ام یا تو از راهی دیگر رفته ای.

شاید تو همان تصویر مبهم پس زمینه عکس یادگاری باشی،که سالها پیش با دوستانم گرفته ام.

می دانم که یافتن خود،میان انبوه خاطره ها،دشوار است ؛اما یقینا ناممکن نیست...

نکند تو همانی که سالها پیش سیبی به من داد و من سیب را نخوردم؛
بوئیدم؛ بوسیدم؛ و بعد ها فراموش کردم
- در نو جوانی -هم سیب را و هم تو را.

دلتنگی شب هنگام ما شاید از خاطرات شبانه مان باشد.
آن شب ها که هر دو، بی آنکه بدانیم،به یک ستاره خیره می شدیم و به خواب می رفتیم.

که می داند؟شاید هر دویک خواب دیده باشیم !

من در خواب تو و تو در خواب من.

خواب هایمان شاید تلاش مشترک ِنا خود آگاه ِ هر دو مان باشد.

آه ! بیرون کشیدن خود از میان این همه؟! ...

پس عجیب نیست تو کتابی را خوانده باشی که من خوانده ام
و درست در همان صفحه، در همان جمله، بغضی غریب گلویت را فشرده باشد که پیش از این مرا به گریستن وا داشته بود.

اما افسوس!
با این همه،هنوز یکدیگر را نیافته ایم؛ هنوز نشناخته ایم؛
یا شاید به خاطر نیاورده ایم.....!

ستاره سربی

|+| نوشته شده توسط ستاره سربی در چهارشنبه 19 دی1386 ساعت 2:3 قبل از ظهر |